19-07-17

Ban Phe & The Blue Bike Trail

Na mijn Discover Thailand-Geocaching trip naar Rayong is het tijd voor mijn volgende ontdekkingsavontuur . Dit keer gaat de reis naar Ban Phe , een kustplaats op weg naar Koh Samed , eveneens in de provincie Rayong .

Maandag morgen om 08.00 werd ik opgehaald door de buurjongen en beginnen we aan de rit langs de ondertussen welgekende weg . Dank zij het vlotte verkeer en de goede driverskills , komen we na een goed uurtje aan in Tapong bij het beginpunt van het Blue Bycicle Trail .

Het Blue Bycicle Trail bestaat uit 65 caches over een traject van ongeveer 25 kilometer . Ik begin op het kruispunt waar ik afgezet ben bij nummer 1 en sla zo de straat naar het strand in voor de nummers 2 tot en met 4 . Tussen 4 en 5 ligt mijn hotel , het Sea Sand Sun Resort , en dus ga ik eerst inchecken . Ik had aangegeven dat ik al vroeg zou arriveren en aan de receptie kreeg ik het heuglijke nieuws dat mijn kamer al klaar was . Even de overtollige last afgooien en dan ga ik verder met nummer 5 . Nummer 6 brengt me bij het begin van Beach Road en vanaf hier gaat de route voor 11 kilometer langs de kustlijn . Het lijkt wel Belgisch Herfstweer , er staat een stevige wind en de zee is onstuimig . Op een enkele koe na valt er dan ook weinig volk te bespeuren op het strand . Mijn tocht gaat verder tot bij nummer 10 waar ik bij de pier kom . De inslaande golven leveren een mooi tafereel op en dus hou ik een klein fotomomentje . Het wordt al gauw een hele fotoshoot en het decor onder de pier is werkelijk prachtig dat ik de camera op zelfontspanner zet en zelf op de foto ga . Na mijn korte pauze bij de pier gaat het verder tot bij nummer 15 . Deze wijkt af van de voorgaande caches . Het is een grote box bij een Scandinavische boekenwinkel en er zit bovendien een TB in . De arme stakker zit hier al een paar maanden te wachten dus besluit ik om hem mee te nemen . Bij nummer 20 komen we bij de eerste en tevens enige 7eleven langs het hele traject . How do people survive here ? In Pattaya heb je zowat een 7eleven op elke hoek van de straat , het is dan ook onze favoriete buurtwinkel . Gelukkig zijn er langs het strand wel andere kleine minimarktjes om me te voorzien van het nodige drinken .

Tussen 22 en 23 heb ik in volgende tussenstop bij Haad Mae Ramphueng . Dit is het middelpunt van Beach Road , je hebt hier een mooi pleintje met palmbomen en zicht op de witte stranden . Deze plek is erg in trek bij de toeristen maar vandaag dus niet . De sterke wind op het strand doen het zand opwaaien en het lijkt wel of mijn benen gezandstraald worden . Op dit punt ligt trouwens een extra cache die niet van de Bike trail is . Vervolgens gaat de weg langs de kust verder tot aan nummer 34 en daar draait het trail landinwaarts . Bij nummer 38 kom ik aan een verlaten gebouw . Deze cache heeft een hogere moeilijkheidsgraad maar zelfs met de hint kan ik hem niet vinden . Na een twintigtal minuten zoeken en nog steeds niks , begin ik de logjes te lezen . Sandra en Marc konden deze niet vinden en dus stuur ik een berichtje naar de CO en de FTF in de hoop op een snel antwoord . Terwijl ik wacht in de schaduw maak ik van de gelegenheid gebruik om het zweet van mij af te vegen en wat extra zonnecrème aan te brengen . Aan de kust stond er een stevige maar verkoelende bries maar nu ik weg ben van de kust , is ook die wind weggevallen en dat voel je gelijk . Omdat ik een kwartier later nog geen antwoord heb gekregen , besluit ik om verder te gaan want het wordt ondertussen ook alleen maar later .

Bij nummer 43 slaat het trail links af voor het laatste stuk . Ondertussen zijn we al na de vijven , over een uur begint het donker te worden en ik moet ook nog terug naar het hotel geraken . En zo strand ik bij nummer 45 van de Blue Bike Trail . De laatste 20 zullen voor morgen zijn . Ik heb nu andere zorgen : Terug naar het hotel geraken en Guillaume maakt zich dan weer zorgen over het avondeten . Terwijl ik verder loop in de hoop een Bahtbus tegen te komen stopt er een grote pick-up . Een Thaise dame , zeer vloeiend Engelssprekend , en haar zoon waren op weg naar huis en vroegen of ze me een lift konden geven . Zo'n aanbod kon ik niet afslaan ! Onderweg kreeg ik te verstaan dat hier een enkele Batbus rijdt tijdens de schooluren . In het hoogseizoen rijden er wel meer maar het is laagseizoen nu en deze periode van het jaar is het hier bijna uitgestorven . Daarop volgde gelijk het aanbod of ik met hen mee wilde voor het avondeten maar daarvoor bedankte ik vriendelijk . Achteraf bezien misschien een domme beslissing want hoe vaak krijg je zo'n kans .

Tegen 18.30 word ik aan het hotel afgezet . Khob Khun Khab , 1000 maal dank ! Nu maar eerst gaan douchen en eigenlijk was dit de hoofdreden waarom ik het avondeten afsloeg . Ik voelde me zo vuil dat ik zo echt niet met die mensen aan tafel wilde gaan . Al het vuil van me afgespoeld , ga ik op zoek naar eten . Toen ik vanmorgen naar het hotel liep , passeerde ik een kippenkraam . Nu maar hopen dat ze nog open zijn . En ja hoor , een heerlijk gebraden kippetje met rijst . Guillaume helemaal gelukkig want we gaan niet verhongeren meer zelfs we nemen nog een ijsje achteraf . Na de maaltijd koop ik nog wat extra drinken voor op de kamer en daarmee loopt dag 1 op haar einde .

Dinsdag morgen , na een goede nachtrust , maak ik me klaar voor het ontbijt . Ik had ontbijt in het hotel en daar was ik heel blij mee . Zo hoefde ik me daar al geen zorgen over te maken . Bij het ontbijt aangekomen , was ik helemaal alleen . De receptioniste zei : All for you , you eat everything ! Hahaha ... Me joking you ! Maar het kwam er wel op neer . Er stond een volledig ontbijtbuffet klaar voor mij alleen . Na het ontbijt pak ik mijn spullen en check uit . Om 08.30 ga ik op pad . Klaar voor dag 2 met een goed gevulde maag , een pak zwaardere rugzak en nog 21 caches te gaan .

Ik had gisteren avond nog een berichtje gekregen ivm de niet gevonden nummer 38 dus wilde ik die nog een keer gaan proberen . In de hoop een Bahtbus te vinden die me een eind zou kunnen meevoeren , ga ik op pad . Niet veel later passeert er een bus en dus spring ik aan boord . De bus gaat echter maar tot halverwege en dus moet ik alsnog de andere helft te voet doen . Maar goed , met de extra verkregen info en slechts 1 doel voor ogen , ga ik er volledig voor . Terug bij het verlaten gebouw gekomen , duurt het nu slechts enkele minuten alvorens ik de cache in handen heb . Hoe heb ik hier gisteren zo over kunnen zien ? Ik log trouwens nog een STF ook dus dat maakte het nog net iets meer de moeite om terug tot hier te komen . Terwijl ik een berichtje stuur naar Sandra en Marc met het heuglijke nieuws , stopt er een auto of hij me kan helpen . Nou , dit sla ik niet af natuurlijk en zo bespaar ik mezelf weer heel wat kostbare tijd en energie . Bij de nummer 43 van gisteren scheiden onze wegen . De man moet rechts af richting Koh Samed pier en dus vervolg ik mijn weg linksaf te voet verder en pik de draad op bij nummer 46 . De volgende 10 caches gaan vlot en alvorens ik verder ga langs de route , houd ik een kleine tussenstop bij een tempelschool . Lachende gezichten en een constant weerklinken van het woord Falang maken duidelijk dat het over mij gaat .

Na mijn korte tussenstop zet ik het Blue Bike Trail verder . Met minder dan 10 caches te gaan komt het einde in zicht maar mijn oog valt vooral op de dreigende onweerswolken die voor mij opduiken . Bij nummer 57 begint het te druppen en van de drup in de regen kom ik bij 58 . Net op tijd om te schuilen want de hemelsluizen gaan helemaal open en het water valt met bakken uit de lucht . Net zoals het onweer gekomen is zo verdwijn het ook weer en 10 minuten later ben ik weer op pad . Het is nog niet helemaal over maar ik ben voorzien en trek mijn SOS Rain poncho aan want schuilen zat er niet meer in . Gelukkig waren dit de laatste stuiptrekkingen van de bui en niet veel later kan de poncho weer uit . Bij nummer 64 beland ik op een veemarkt tussen de koeien om te eindigen bij nummer 65 op Tapong Fruitmarket .

Yes , I did it ! 66 Caches en al bijna evenveel kilometer gelopen . Ondanks dat de trail er volgens de omschrijving maar 25 kilometer is , ben ik er weer in geslaagd om een paar kilometertjes extra te doen . Maar goed , ik ben op Tapong Fruitmarket waar ik gelokt word door de zoete geur van al dat tropische fruit . Heelder bussen met Aziatische toeristen komen hier naar toe om fruit te kopen . Naast de klassiekers zoals pomelo , ananas en meloen , zijn het vooral de durian , mangostone en rambutan die hier rijkelijk aanwezig zijn . Na mijn bezoek aan de markt ga ik nog een kijkje nemen bij de in de buurt gelegen tempel en begin vervolgens aan mijn volgende uitdaging : Terug thuis geraken .

Omdat ik geen idee had van waar en hoe laat ik zou eindigen , had ik geen transport geregeld om terug naar huis te gaan . Ik zou dit zelf ter plaatse zien . Ik loop tot aan Sukhumvit en niet veel later stopt de eerste Bahtbus al . Wat zalig om terug in de bewoonde wereld te zijn ... Even de route checken en hup we zijn vertrokken . Om 14.30 zit ik op een Bahtbus richting Rayong stad waar ik overstap op een volgende Bahtbus tot aan het Rayong North busstation . Vandaar gaat het met een minivan naar Pattaya . Om 17.30 stap ik uit bij de Big C in Pattaya South en dan is het nog maar een klein stukje lopen tot thuis . Oke , ik heb er langer over gedaan om thuis te geraken dan met een taxi en onder het motto "Time is money" geldt dit ook in de andere richting . In plaats van 1300Baht voor de taxi , heeft de terugreis me slechts 135Baht gekost . Mooi meegenomen toch !

Terug in de laundry , bestel ik een noodlesoup van de buurvrouw en ga dan eerst douchen . Volgens Ut en Philippe stink ik naar t zweet . Echt ? Hoe zou dat nu komen . Ik voel me inderdaad wel een beetje plakkerig . Na mijn verfrissende douche en de opkikkererende noodlesoup begin ik aan mijn logjes van mijn Blue Bycicle Geocaching trip . Ik ben niet alleen weer een unieke ervaring rijker , ons aantal smileys in het land of smiles is weer gestegen en bovendien is daarmee ook gelijk het tweede GC Zomersouvenir verzilverd .

Ondanks dat Ban Phe een echte toeristische bestemming is met uitgestrekte witte stranden , is het tijdens het laagseizoen maar een dooie boel . Ik had het idee dat ik de hoofdattractie was : Een Falang met twee teddyberen en een fototoestel . Dat bracht natuurlijk veel vriendelijke en lachende gezichten met zich mee . Hartelijke mensen die je verwelkomen in hun land . Dit soort Discover Thailand-Geocaching trips mag je van mij in de toekomst nog meer verwachten . De foto's van deze trip kan je alvast terugvinden in ons fotoalbum .

Sawatdee Khab and Thank you for smiling !

 

BPH11.jpg

14:18 Gepost door Philippe en Dieter xxx in Asia, Geocaching, Vakantie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.