12-07-16

Party In Chanthaburi

Na 3 dagen hard werken was het tijd voor een beetje ontspanning . Zaterdag late namiddag hebben we de winkel vroeger gesloten en zijn we naar Chantaburi vertrokken waar we uitgenodigd waren voor het intrede van een neef van Utan . En dat kwam goed uit omdat ze de trappenhal kwamen schilderen en zo moesten we niet in de verflucht zitten .

Chantaburi is een provincie in het Zuid Oosten van Thailand en grenst aan Cambodja . Ze staat vooral bekend vanwege haar fruit- en rubberplantages en edelstenen . Volgens wat ze Utan hadden verteld , was dit iets meer dan twee uurtjes rijden . En dus worden we tegen 16.00 opgehaald om naar het feest te rijden . Wanneer ons transport arriveert , kijken ik en Philippe met twee naar de chauffeur en krijgen een lachje op ons gezicht . Is die wel oud genoeg om met de auto te mogen rijden ? Een meisje , dat amper boven het stuur uit komt stapt uit om ons te begroeten . En dan zijn we weg voor ons toch wel heel bijzonder avontuur .

De weg naar Chantaburi is lang , heel lang maar we genieten onderweg van het landschap en de lokale versnaperingen zoals Roti Sai Mai . Ook al hebben we geen honger , Utan wil ons altijd van alles en nog wat laten proeven en over het algemeen is dit altijd al een succes geweest . Roti Sai Mai zijn als het ware kleine ongesuikerde pannenkoekjes die je belegd met wat je zou kunnen noemen een dikkere en ruwe variant van suikerspin . In tegenstelling aan de klassieke suikerspin van bij ons is hier een beet aan en dat maakt het zo veel lekkerder . De pannenkoekjes worden vervolgens opgerold en veel veel smaak opgegeten .

Na zo'n twee uur rijden zouden we er eigenlijk bijna moeten zijn maar we zijn zelfs nog niet halverwege . Wegwerkzaamheden en een zware regenval vertragen onze reis en ondertussen is het ook al donker dus zien we eigenlijk niet veel meer dan dat wat de autolichten ons tonen . Op een bepaald moment merken we dat we precies door de bergen aan het rijden zijn en die bevestiging krijgen we naderhand ook . Na een uiteindelijke rit van zo'n 5 uur naderen we de finish maar eerst nog even verkeerd rijden . Nog een half uur later komen we dan eindelijk aan op wat een groot feest lijkt geweest te zijn . Aan het aantal tafels te zien , moeten er hier toch wel een tweehonderd gasten aanwezig zijn geweest . We worden hartelijk begroet door Ut's neef en worden vervolgens aan tafel geleid waar niet veel later de heerlijkste gerechten worden voorgeschoteld .

Het feest voor het intrede duurt 3 dagen en begint met het kaal scheren van het hoofd en vervolgens krijgt de intredende persoon een met gouddraad bestikt wit kleed aan . Zo'n feest gaat gepaard met veel eten en drank . Voor de organiserende ouders brengt het belangstelling en waardering op van de gemeenschap en hoe beter de whisky , hoe meer aanzien . De vrienden en familie geven dan ook weer volgens hun status een enveloppe af met een geldbijdrag erin en andere cadeaus . Vanavond was het de laatste avond en morgen doet de neef zijn intrede .

Na het diner , nemen we afscheid voor de avond en rijden naar een in de buurt gelegen motel . Geen idee waar we nu ondertussen ergens zijn beland maar vannacht slapen we in een houten chalet die niet veel groter is dan een tuinhuis . Het is warm benauwd en omdat ik van nature uit al een verschrikkelijk slechte slaper ben , lig ik meer naar het plafond the staren en luister naar de stilte . Het nachtelijke gekwaak van een kikker na de regen , het getjierp van krekels en de roep van Gekko's met af en toe een vogel tussendoor zijn al wat je hier hoort . Luisterend naar deze serenade val ik dan toch in slaap .

Zondagmorgen 05.00 loopt de wekker af en om 06.00 rijden we terug naar de neef van Utan vanwaar we in stoet naar de tempel rijden om de neef af te leveren . Voorop rijdt een grote pick-up met een mobiele muziekinstallatie met gigantisch grote speakers . Daarachter een pick-up met de monnik in spe en zijn ouders . De vader houdt een oranje parasol boven zijn hoofd om hem te beschermen tegen de zon . Dan volgen nog een tiental auto’s met familie en vrienden en daar rijden wij dus mee tussen . Met typisch Thaise mega beats en schadelijke decibels komen we na een goed half uur rijden aan bij de tempel . Benieuwd waar we nu eigenlijk ergens zitten , zet ik de GPS op en zie dat we op nog geen twee kilometer van de Cambodjaanse grens zitten . Bij de tempel gaat de muziek nog even door terwijl iedereen zich verzameld rond de noviet . Ondertussen komen er ook nog andere families aan met een gelijkaardige samenstelling en luide klanken .

En dan is het tijd voor de ceremonie . Het is een hele eer voor de noviet om een Falang onder het gezelschap te hebben . Ook dit is weer een vorm van standing naar de gemeenschap toe . De eer is volledig aan ons om dit te mogen meemaken maar daardoor mogen we dus mee in de processie lopen . Voorop gaat de pick-up met muziek met daarachter de familieleden , gevolgd door de rest van het gezelschap . Gedurende drie rondes rond de tempel wordt de monnik in spe op de schouders gedragen . En zo vormen alle nieuwelingen met hun aanhang een grote aaneensluitende kring van mensen met tussen elke familie in de discobar pick-up . Het past maar net om de pick-ups door het smalle gangetje rond de tempel te loodsen . Tijdens de processie gooit de intredende met wat je zou kunnen noemen bloemetjes gevuld met kleingeld . Deze zouden geluk brengen voor zij die ze opvangen . We hadden Utan deze al een paar keer zien maken en hij heeft ons toen wel proberen uit te leggen waarvoor ze dienen maar nu begrijpen we het plaatje . Natuurlijk hebben we ook onze portie opgevangen , je mag de mensen niet beledigen door je afzijdig te houden .

Na de drie rondes rijden de muziekwagens terug buiten , worden de nieuwelingen naar de trap begeleid en verzamelen alle mensen voor de ingang . Boven aan de trap wordt nog een laatste keer met bloemen gegooid en daarna gaan de novieten met hun ouders naar binnen . Alvorens de tempel te betreden , wordt de noviet nog 1 keer opgetild waarbij de drie maal de deurlijst afklopt . Tot zo ver hebben we het live meegemaakt .

Binnen in de tempel gaat de ceremonie dan verder en na de afronding wordt het witte kleed omgeruild door de typische oranje omslag . Vanaf nu is het gedaan met feesten . Het leven van de jonge monnik zal er vanaf nu heel anders aan toe gaan . Slapen op een harde ondergrond , om 5 uur opstaan , gaan bidden , om 6 uur te voet op blote voeten met zijn bedelaar naar het dorp om bij de bewoners eten op te halen . Eén maaltijd per dag en verder alleen water .

Om 09.00 begint dan de volgende fase van de inwijding in de tempel en beginnen wij aan onze terugreis . Een oom van Utan legt aan ons chauffeurinneke nog even uit hoe ze moet terugrijden . Blijkt dat we gisteren een toeristische route hebben genomen . De weg die de oom ons uitlegt is veel korter en zou in theorie effectief niet veel meer dan 2.5 uur duren maar theorie en praktijk zijn twee verschillende zaken ...

De terugreis verloopt vlot en we zien nu wel waar we rijden en genieten het landschap tot plots een harde bonk volgt . Ons klein chauffeurke had een put in de weg niet gezien met alle gevolgen van dien : Platte band ! We zetten ons aan de kant en gaan kijken naar de schade . De klap was zo hard dat de hele velg er aan is . Ik en Philippe gaan op zoek naar het reservewiel , Ut haalt de krik vanonder de zetel en de twee meisjes lopen terug om het wieldeksel op te rapen . Het is de eerste keer we een band vervangen maar eigenlijk is het kinderspel . De reserveband staat er op maar we merken dat deze niet erg hard staat . Dat wordt bijpompen van zodra we een servicestation tegen komen maar wanneer we de kapotte band in de koffer willen steken merken we dat de achterband ook geraakt is en eveneens plat staat . Daar staan we dan , in the middle of nowhere met drie platte banden maar we blijven lachen ! Al vrij snel komt er iemand op een brommertje voorbij en die gaat om hulp . Een kwartier later komt er een garagist aan en die neemt de drie platte banden mee . In afwachting tot zijn terugkeer houden we ons bezig met de wonderen der natuur .

Twee uur later staan de nieuwe banden er onder en hervatten we onze terugreis . Nog wat file onderweg en in plaats van om 12.00 , staan we om 15.00 terug thuis waar de zakken met vuile was al klaar staan . De werkmannen hadden de was aangenomen dus we gaan gelijk aan de slag . ’s Avonds krijgen we nog een bericht van Utan zijn neef met een foto van zijn nieuwe outfit . Tegen 23.00 zijn we terug bij met wassen maar de berg strijk die daarna volgt is oneindig . Maar da’s voor morgen !

Met 3 platte banden en uren vertraging zou je zeggen dat de geluksbrengers hun werk niet echt gedaan hebben maar niets is minder waar ! Want wat een geluk dat we dit hebben mogen meemaken . Dit zijn herinneringen voor het leven ! En een geluk voor jullie dat we dit met jullie kunnen delen . Ook de foto’s van de inwijding staan weer online .

"

17:58 Gepost door Philippe en Dieter xxx in Asia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.